چهره برتر مهندسی ۲۰۱۲: رقابت شرکتهای ایرانی، عامل تخریب محیط زیست!

IMG_0831-1دکتر کاوه مدنی، ،چهره برتر مهندسی عمران سال ۲۰۱۲ به انتخاب انجمن مهندسی عمران آمریکا، می گوید: تا زمانی که بنگاه های اقتصادی به دنبال سود حداکثری هستند، نمی‌توان این مفهوم را که در جوامع در حال توسعه محیط زیست هم جزئی از برنامه توسعه اقتصادی است را نهادینه کرد. در این جا قدم ابتدایی باید توسط دولت و در درجه اول قانونگذار برداشته باشد.

این استاد مدیریت منابع آب و محیط زیست مرکز سیاست محیط زیست دانشگاه سلطنتی لندن خاطرنشان می کند: دولت به عنوان زمامدار باید با در نظر گرفتن منافع درازمدت جامعه، تغییرات ساختاری در اداره منابع ایجاد کند به‌گونه‌ای که محیط‌زیست‌گرایی از سوی بنگاه‌های اقتصادی تبدیل به یک امر ضروری و اجباری شود و زمانی که یک بنگاه ضرر و آسیبی به محیط‌ زیست بزند، ناچار باشد خسارت آن را بپردازد. با در پیش گرفتن این رویه سودهای کوتاه‌مدت کاهش یافته و ما به منفعت غایی نزدیک می‌شویم.

وی خاطرنشان می کند: رفتارهای رقابتی بر سر استفاده از منابع طبیعی به تخریب محیط ‌زیست منجر می‌شود و در نهایت همه بازنده خواهند بود.

وی با اشاره به نقش سازمان محیط زیست که در کشورهایی چون آمریکا بسیار قوی است، می گوید: باید به گونه‌ای این سازمان را تقویت کنیم که با برنامه‌های توسعه‌یی آسیب‌زننده به محیط‌ زیست مقابله کرده و آنها را به روی آوری به صنعت سبز تشویق کند. در واقع باید به سازمان حفاظت محیط زیست اختیاراتی داد که بتواند به عنوان بازوی اجرایی دولت عمل کند.

ایشان اضافه می کند: متاسفانه در حال حاضر سازمان حفاظت محیط زیست تنها به عنوان یک سازمان نمادین به نظر می رسد که بیشتر به صورت یک گزارشگر محیط زیستی عمل می کند که اخبار تلخ زیست محیطی را به مردم گزارش می‌کند!

مدنی با اشاره به نقش موثر رسانه‌ها در گسترش فرهنگ حفاظت از محیط زیست اعلام می کند: در کنار مدیریت مناسب دولت در حوزه محیط زیست فشار نهادهای مردمی و رسانه‌ها نیز می‌تواند در بالا بردن هزینه‌های تخریب محیط زیست و ترغیب مردم به رفتارهای مسالمت‌جویانه با طبیعت بسیار موثر باشند.

وی در پایان با تاکید بر ضرورت نگرش چرخ دنده‌یی به مفهوم توسعه در کشور به ایسنا می گوید: در نگرش جدید به مفهوم توسعه، محیط زیست نه یک عامل محدود کننده خارجی که مقوله‌ای درونی شده است که در کنار سایر ابعاد به شکل یک چرخ دنده عمل می‌کنند. در این حالت ممکن است سرعت رشد مجموعه، متفاوت یا کمتر باشد اما یک توسعه سالم را دنبال کرده‌ایم و با گذشت سالیان متمادی دچار مشکل نخواهیم شد. بدین ترتیب نسبتی همسو بین اقتصاد، روابط بین‌الملل و سایر حلقه‌های توسعه برقرار می شود و پیشرفت در هر بخش، نه مانعی در برابر دیگری که عاملی برای کمک به آن تلقی خواهد شد.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

code