امیدوار باشیم

hope-1امید در تنگاها به ما کمک می‌کند قافیه را نبازیم و کنترلمان را بر شرایط حفظ کنیم. امید به ما آرامش می‌بخشد تا به آنچه می‌کنیم باور داشته باشیم و با ثبات قدم پیش رویم. فرد ناامید گرفتار دلواپسی  می‌شود. گرفتار تشتت خاطر می‌شود و انرژی اش را از دست می‌دهد.

امید سنگ پایه‌ای است که روی آن می‌ایستیم و تمام قدرتمان را متمرکز می‌کنیم تا با سخت‌ترین تلاش‌ها به هدف برسیم. داستان‌های حیرت‌انگیزی نقل شده از انسان‌هایی که به واسطه داشتن امید، غیر ممکن‌ها را جامه تحقق پوشانده‌اند.

در فرهنگ فارسی، امید اسم مرد است و از آن قدرت، استحکام و دوام به ذهن متبادر می‌شود. انسان‌های ناامید ستم دیگران را می‌پذیرند و اجازه می‌دهند از آن‌ها سوء استفاده شده و رویاهایشان از دست برود. آنها عملا کاری برای به وقوع پیوستن رویاهای خود نمی‌کنند. انسان‌های ناامید بر درهای بسته مشت می‌کوبند، اما تلاشی برای یافتن راه عبور نمی‌کنند.

در فرهنگ ناامیدی، سردرگمی فصل الخطاب همه چیز است. ناامید درون تاریکی‌های دهلیزی بی‌سرانجام و بدون هیچ هدف روشنی پیش می‌رود و همواره با مرگ و ترس از دست دادن زندگی می‌کند. فرد ناامید هرگز از خود نمی‌پرسد، چرا دمی به گوهر امید، این بزرگترین گوهرها که از دست داده، نمی‌اندیشید؟

امید به انسان جسارت، آرامش، هوش و قدرت عمل می‌بخشد.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

code