چند روزی است که پاور ماهواره را روی خاموش گذاشته ام

جهان معنوی- ماهواره
بقاء فعالترین

تصور کنید در دشتی پر گل و ریحان قدم می‌زنید و سحرگاه در پس تپه ماهورهای سرسبز نظاره گر طلوع سرخ فام خورشید مهر هستید. از چنین صحنه‌ای چه حسی و چه حالی در شما شکل می‌گیرد. به قول سعدی شیرین سخن، بامدادان که تفاوت نکند لیل و نهار/ خوش بود دامن صحرا و تماشای بهار.

چنین شاباشی از طبیعت روحتان را می‌نوازد و انرژی فروزانی از مهر و خوشایندی در وجودتان می‌فشاند که تا ساعت‌ها پس از آن، لبخند فرح‌انگیز بر رخسارتان پیداست و دل‌ها را با انرژی مثبت وجودتان می‌نوازید.

در روانشناسی اصل بسیار مهمی داریم به نام «بقاء فعالترین». آن چیزهایی که ما بیشترین ارتباط را با آن‌ها داریم، بیشترین اثر را در تفکرمان و سلوکمان به جا می‌گذارند. بقاء فعالترین به ما می‌گوید، هنگامی که مقابل نمایشگر عریض خود می‌نشینیم و چشم به صحنه‌هایی از سینمای هالیوودی می‌دوزیم،‌ ناخواسته پیام‌های مکرری به ذهنمان می‌فرستیم که در آن خودمحوری و من قهرمان انسان غربی حکومت می‌کند. ناخواسته ذهنمان تخدیر می‌شود و لابلای مفاهیم دنیاپرستی و نفسانیت گم می‌شویم و روح معنویمان خاموشی می‌گیرد.

درست بر خلاف این امر، نشستن با خانواده و آشنایان و گل دادن و گل ستاندن یا دقایقی چشم فروبستن و در ذکر حضرت حق غوطه‌خوردن پیام غالب را امری معنوی می‌کند و بقاء فعالترین، ارتباطی ریشه‌ای با انسان بودگی‌مان برقرار می‌سازد.

چند روزی است که پاور ماهواره را روی خاموش گذاشته‌ام و اوقات بیشتری را به تبادل عاطفی و ارتباط الهی اختصاص داده‌ام. اکنون،‌ احساس می‌کنم حالم خیلی بهتر است.